Fairplay

Theatervoorstellingen bij Calvijn College in Amsterdam.

fotograaf: Cris Toala Olivares.

Fairplay werd gemaakt door theater De Gasten in opdracht van de Anne Frank Stichting. Het is een voorstelling gemaakt voor middelbare scholen en werd voor het eerst gespeeld in maart 2016.

We bedoelen dingen die we niet zeggen.
We zeggen dingen die we niet bedoelen.
We kunnen niet in het hoofd van de ander kijken en toch vullen we zoveel voor elkaar in.

Woorden kunnen raken, breken, pijn doen of zacht zijn.
Vaak weten we niet wat we aanrichten met onze taal.
We maken ergens anders slachtoffers en likken onze eigen wonden.

Fairplay is een voorstelling over de kracht en het misbruik van het woord.
De voorstelling laat zien hoe moeilijk het is je nek uit te steken in een groep.

Tekstfragment:

Ilanith:
‘Zo sterk als een boom’.
Dat betekent mijn naam.
Ilanith.
‘Zo sterk als een boom’.

Ik ben Joods.
De ouders van mijn opa werden vergast in de oorlog.
Mijn opa bleef als jongetje alleen achter,
omdat hij zat ondergedoken.
Hij pleegde zelfmoord toen hij 27 was,
omdat de oorlog in hem nooit zou stoppen.
Mijn moeder leerde me daarom vooruit te kijken.
‘Het leven kijkt ook niet achterom’, zegt ze altijd.
‘Huil nooit om wat je verloren bent.
Lach om wat er voor je ligt.’

Ik kijk vooruit.
Ik lach.
Ik stel mezelf doelen en daar ga ik op af.
Alles is mogelijk.
Als ik het wil.

Op de basisschool werd ik gepest.
Zo erg, dat ik op een dag naar huis kwam,
een mes uit de keukenla haalde
en riep: ‘Ik steek ze allemaal dood’.
Mijn moeder hield me tegen.
Ze haalde het mes uit mijn handen.
Ze zei niets.
En juist dat, was precies genoeg.

Ik ben sterk als een boom.
Ik kan stormen trotseren.
Ik draag geen mes, maar bloemen.
De boom die ik ben, mag door iedereen gezien worden.
Ik zal mijn wortels nooit vergeten.
Maar ik groei naar de zon.
Naar het licht.
Vooruit.